Grensovergangen zijn altijd spannend, maar deze van Ecuador naar Colombia is wel extra spannend! Deze grensovergang is algemeen bekend als een gevaarlijke overgang voor diefstal, overvallen, drugs in je bagage stoppen,...en dit aan beide kanten. Daarnaast zijn er in Colombia al meer dan een maand stakingen bezig van vrachtwagenchauffeurs die het verkeer overal in het land proberen plat te leggen. Dat belooft! We zijn op onze hoede! De doorreis, via de grens, gaat in 5 etappes. De eerste begint 's morgensvroeg al met het stappen naar de Panamerica, een route van Mexico naar Patagonië, waar de bus ons aan de halte van Otavalo oppikt. Tegen de middag zijn we in
Tumbes, de laatste stad voor de grens met Colombia. We nemen een taxi die ons 20 minuten later afzet bij het Ecuadoriaanse douanekantoor. Het is even onze beurt afwachten in de lange rij. Een uurtje later staat de uitreisstempel in ons paspoort en kunnen we te voet de grens over naar de Colombiaanse douane. We zijn verrast, want zonder ook maar één papier in te vullen zet de Colombiaanse ambtenaar een inreisstempel in ons paspoort. We voelen ons veilig en op ons gemak, geen sfeer of spoor van criminaliteit! Een microbusje brengt ons naar het eerste Colombiaans dorpje, Ipiales. Onze laatste etappe is een busrit van 2 uur naar Pasto! Langs de weg staan overal soldaten en
politie. We komen zonder enig probleem aan in Pasto. We kiezen ervoor om 's zondags te reizen, omdat alles dan toch gesloten is. Nadeel is natuurlijk dat ook de restaurants, winkels,...gesloten zijn. Pasto is niet veel zaaks. De volgende dag reizen we door naar Popayan, "la Ciudad Blanca", de mooie witte koloniale stad. Deze stad heeft een belangrijke rol gespeeld in de Colombiaanse geschiedenis en werd door een aardbeving bijna volledig verwoest. Daar is nog weinig van te merken...de stad is een pareltje van parken en mooie witte gebouwen, leuk om door te wandelen maar we hebben
het vlug gezien. We beseffen nog maar eens dat wij geen stadsmussen zijn. De volgende dag nemen we de bus en bezoeken de traditionele markt van de indigenas, de Guambiano-indianen in het bergdorp Silvia. Elke dinsdag komen ze vanuit de omliggende heuvels hun waar verkopen op de markt. De Guambianen zijn nog met 20.000 en spreken een eigen taal. Het voelt vreemd aan, we hebben het gevoel dat we in een andere wereld beland zijn en dat we hier de vreemde eenden in de bijt zijn...iedereen draagt nog de traditionele kledij, zowel mannen als
vrouwen, jong en oud. De vrouwen hebben een grappig page-kapsel. Om het kwartier komt, met veel getrom en getoeter, een prachtig-versierde vrachtwagenbus uit één of ander dorp toe. We worden aangesproken door Freddy, die ons wil gidsen door de vallei van de Guambianen. We gaan er, samen met nog 6 Colombianen en 3 Oostenrijkers, op in en rijden met een jeepbus de vallei in. We hebben al vlug door dat Freddy er liever een leuke familie-uitstap van wil maken dan een gidstour. We stoppen bij een forellenkwekerij = restaurant), een
energetische rots (= marktkraampjes), en top of de bill...Freddy wil er de leute inhouden en zingt , samen met alle Colombianen enkele hits van Colombia. Daarna jodelen onze Oostenrijkers er op los en dan...is het aan ons, de Belgen, en zingen Martien en ik in koor " 'k zag 2 beren broodjes smeren", waarna een daverend applaus komt. De Colombianen genieten er duidelijk van (wij iets minder!). Na de lunch, we hadden het kunnen weten... lekkere forel, rijden we terug naar Silvia. We hadden hier een fantastische dag! Ook een trek naar de top van de
vulkaan Puracé, in de buurt van Popayan, staat op ons programma. We zijn ontgoocheld als we horen dat deze tour niet meer georganiseerd wordt. Op eigen houtje is het, qua vervoer, niet te doen. Jammer, maar helaas... We besluiten om morgen verder te reizen.
brengen verder al yahtzee spelend onze avond met hen door. Zo leren we wel vlotjes tellen in het Spaans. Het is een leutige avond, zo leren we van hen dat bepaalde Spaanse woorden een (pikante) dubbele betekenis hebben zoals het woord 'tirar'. Zij wonen in Bogota en nodigen ons uit om samen met hen een stapke te zetten als wij daar zijn. Het zijn zorgen voor later! We gaan er wellicht niet op in omdat we fris man/ vrouw willen zijn als we thuiskomen (Als ze tenminste een vliegtuig beschikbaar hebben!). We hebben gelezen dat we best zeer vroeg de woestijn verkennen, en zogezegd zo gedaan. Na enkele uren is het al pokkeheet. Ik ben niet meer om aan te zien van de hitte, rood, blazen en 
hijgen. Mijn bloed bereikt bijna het kookpunt. Filip kan er duidelijk iets beter tegen dan ik. We beslissen om te paard de omgeving te verkennen. Net op dit moment komen we Natalie en Johnny tegen die er nogal angstig uit zien. Zij huurden paarden voor de hele dag. Er zijn geen gidsen beschikbaar, waardoor ze alleen op stap gingen. De paarden luisterden niet zo prima, probeerden zelfs te bijten, waardoor ze de dieren asap terug willen geven. Omdat ook wij helemaal geen ervaren ruiters te paard zijn, laten we het idee van paard rijden maar voor wat het is. Ik ga wat kledij wassen. We horen dat ze hier ook brommertjes verhuren en ja, wie zoekt die vindt! Hop allebei op de brommer, dit is de 
meest frisse en ideale oplossing om de omgeving te verkennen. We amuseren ons en kunnen verder het gebied in. De woestijn heeft iets surrealistisch. De omgeving pakt ons en laat ons niet meer los. Als het donker is gaan we het Astronomisch observatorium bezoeken, dat open is van 19u tot 21u. Deze plaats is, na de Atacama-woestijn in Chili, de 2de beste plaats ter wereld om sterren te bekijken! We zien er biljoenen sterren en luisteren naar de enthousiaste Javier Fernando Rua die de astronomische wereld kent als zijn broekzak. Filip ligt in het mulle zand en ik op zijn buikje. We turen naar de sterrenhemel, luisteren samen met andere geïnteresseerden naar de zeer boeiende uitleg over het 
heelal. We zien door de telescoop Jupiter met 3 manen, de ring rond Saturnus. We zien ook de Melkweg heel duidelijk, terugkerende sterrenbeelden in het noorden en het zuiden,... boeiend en zeer ingewikkeld om te onthouden. Het is een unieke plaats want de sterrenhemel kunnen we bewonderen over de volledige horizon, van Noord naar Zuid, van Oost naar West. We willen graag nog een extra woestijndag, maar de hitte doet ons de das om. Morgen reizen we door naar Salento.
